امان از دل زینب س
امـــا هرچـــه بـــود، پســـرها و برادرهـــای مـــا کـــه یا تابـــوت داشـــتند یا مراســـم تشـــییع. ســـنگ قبری داشـــتند کـــه می توانســـتیم برویـــم زیارتشـــان کنیـــم. امـــا همـــۀ ایـــن صبوری هـــا یـــک ذره از صبـــوری حضـــرت زینـــب؟سها؟ نمی شـــد کـــه نه یک پســـر، نه یـــک بـــرادر، نـــه یـــک پســـرعمو، بلکـــه تمـــام مردهـــای محرمـــش را به جز یـــک نفر، یـــک روزه در راه اســـلام داد و قـــد خـــم نکـــرد و زبـــان بـــه ناشـــکری نگشـــود. اینکـــه می گوینـــد «امـــان از دل زینب!» کم اســـت؛ امـــا در مقابل آن همه صبر عمۀ ســـادات چـــه می شـــود گفـــت؟! مـــن و امثـــال من، اگـــر زینـــب س نبـــود، دیوانه می شـــدیم. سرمشـــقمان حضـــرت زینـــب س اســـت کـــه می توانیـــم صبـــوری کنیم.
اژکتاب چشمهایش را میشناختم