داشت از ثانیه ثانیۀ رفتنش استفاده می کرد. گفت: «نکنه خواب بمونید! نماز، حدیث، نماز! نمازت قضا نشه! نماز، فقط نماز...» در را بست و رفت. دل مرا از جا کند و رفت.

ازکتاب تعزیه ی دریا-شهید سید جواد اسدی