دفترچه ی خاطرات

کبلایی می گفــت: «الگــوی پســر مــا، دیــن خــدا و راه ورســم پیغمبــر و ائمــۀ اطهــار بــود و اولیــای دیــن. الحــق کــه الگوهــای خوبــی داشــت. مــا بایــد پیــروِ راهــی باشــیم کــه پسـرمان رفتـه. همـه الگویشـان پـدر و مادرهایشـان هسـتند؛ ولـی مـا برعکـس همـه، بایـد الگویمـان پسـرمان باشـد و راهمـان راهـی کـه او رفتـه اسـت. ایـن کار هـم فقـط به زبـان نیســت، بایـد بـه راه او راه برویـم تـا خدا زا ما راضی باشد'این مار فقط با گفتن درست نمیشود؛بلکه باید عمل کرد و پایش هم ایستاد

اژکتاب قراربود نشانه نباشد