اگر بی تابی کنم و اشک بریزم، گِله می کنند که: خودت فرستادیش، باید به اینجاش هم فکر می کردی و غصه بچه هاتو می خوردی که یتیم می شن. بعضی هم می گفتند: با اولین حقوقی که بگیری همه چیزو فراموش می کنی. اگر صبر کنم و بخواهم خودم و ظاهر زندگی ام را حفظ کنم، باز گلایه می کنند که: چقدر بی حس و احساس هستی!

از کتاب روایت بی قراری